Agnieszka Kozłowska-Rajewicz

Komisja zajmuje się między innymi: wpływem robotyzacji i cyfryzacji na rynek pracy, bezrobociem młodych, polityką...

Opinia w sprawie wzmocnienia pozycji gospodarczej kobiet w sektorach prywatnym i publicznym w UE

Agnieszka Kozłowska-Rajewicz jest kontrsprawozdawcą opinii na ten temat.

WSKAZÓWKI
Komisja Zatrudnienia i Spraw Socjalnych zwraca się do Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:
A. mając na uwadze, że bariery strukturalne, które stoją na przeszkodzie wzmocnieniu pozycji gospodarczej kobiet, wynikają z licznych, wzajemnie powiązanych form nierówności, stereotypów i dyskryminacji w sferze prywatnej i publicznej;
B. mając na uwadze, że wzmocnienie pozycji gospodarczej kobiet oraz zwiększenie równouprawnienia płci stanowi szansę gospodarczą, gdyż wywrze silny pozytywny wpływ na unijny PKB i doprowadzi do zwiększenia unijnego PKB per capita o 6,1–9,6 % , oraz że likwidacja różnic w sytuacji kobiet i mężczyzn pod względem zatrudnienia doprowadzi do zwiększenia wzrostu w państwach członkowskich z 15 % do 45 % ; mając na uwadze, że przy uwzględnieniu utraconych dochodów, nieopłaconych składek na opiekę społeczną i dodatkowych kosztów dla finansów publicznych całkowity roczny koszt niższego poziomu zatrudnienia kobiet w 2013 r. wyniósł 370 mld EUR, co stanowi 2,8 % PKB w UE , podczas gdy poprawa pod względem równości płci doprowadziłaby też do powstania dodatkowych 10,5 mln miejsc pracy ;
C. mając na uwadze, że udział kobiet w życiu gospodarczym i wzmocnienie ich pozycji gospodarczej są fundamentalne dla umożliwienia im kontroli nad własnym życiem oraz wywierania wpływu w społeczeństwie, a także dla zwiększenia ich dostępu do zasobów gospodarczych i ich możliwości w dziedzinach takich jak zatrudnienie, usługi finansowe, majątek nieruchomy i inne aktywa oraz rozwój umiejętności; mając na uwadze, że istotne jest, aby zapewnić kobietom i mężczyznom te same prawa i możliwości udziału w życiu gospodarczym i rynku pracy, co stanowi nie tylko kwestię o znaczeniu podstawowym, lecz także jest użyteczne z punktu widzenia wzrostu gospodarczego UE, wywierającego pozytywny wpływ na PKB, włączenie społeczne, konkurencyjność przedsiębiorstw oraz wyzwania związane ze starzeniem się ludności;
D. mając na uwadze, że w ramach strategii „Europa 2020” określono cel UE, zgodnie z którym do 2020 r. należy osiągnąć odsetek zatrudnienia kobiet i mężczyzn wynoszący 75 %, a w szczególności zniwelować różnice w sytuacji kobiet i mężczyzn pod względem zatrudnienia; mając na uwadze, że ułatwienie uczestnictwa kobiet w rynku pracy wymaga podjęcia skoordynowanych wysiłków;
E. mając na uwadze, że macierzyństwa nie należy postrzegać jako przeszkody w rozwoju zawodowym kobiet, a co za tym idzie – w ich emancypacji;
F. mając na uwadze, że kobiety i mężczyźni mają równe prawa i obowiązki w odniesieniu do rodzicielstwa (z wyjątkiem połogu), ze względu na to, że ciężar wychowania dzieci powinien być współdzielony, a zatem nie powinien spoczywać wyłącznie na matkach;
G. mając na uwadze, że w gospodarstwach domowych, w których najmłodsze dziecko ma mniej niż siedem lat, mężczyźni spędzają tygodniowo 41 godzin na wykonywaniu pracy płatnej i 15 godzin na wykonywaniu pracy niepłatnej, natomiast kobiety spędzają tygodniowo 32 godziny na wykonywaniu pracy płatnej, a 39 godzin na wykonywaniu pracy niepłatnej;
H. mając na uwadze, że godzenie życia zawodowego i rodzinnego jest niezbędne do pobudzenia rozwoju zawodowego kobiet oraz wymaga istnienia publicznych i prywatnych struktur opieki nad dziećmi;
I. mając na uwadze, że chociaż kobiety stanowią niemal 60 % absolwentów studiów wyższych w UE, to jednak nadal są mniejszością w zawodach związanych z naukami ścisłymi, matematyką, technologią informacyjną, inżynierią i dziedzinami powiązanymi, z powodu ciągle obecnych czynników utrudniających; w związku z tym podkreśla, że nierówność w zakresie działalności zawodowej przybiera nowe formy i – pomimo inwestycji w kształcenie – młode kobiety wciąż dwukrotnie bardziej niż mężczyźni narażone są na brak aktywności gospodarczej; mając na uwadze, że ocenia się, iż miejsca pracy w dziedzinie ICT i informatyki odegrają w najbliższym czasie istotną rolę zarówno pod względem wakatów, jak i zarobków oraz że zachęcenie większej liczby kobiet do studiowania tych przedmiotów jest sprawą najwyższej wagi;
J. mając na uwadze, że według prognoz zrównanie poziomu wydajności kobiet z poziomem wydajności mężczyzn zaowocowałoby wzrostem PKB UE o 27 %;
K. mając na uwadze, że według badań OECD przedsiębiorstwa, w których zarządach zasiada więcej kobiet, osiągają większą rentowność w porównaniu z tymi, w których członkami zarządów są wyłącznie mężczyźni, choć w 2014 r. kobiety stanowiły zaledwie 20,2 % członków zarządów największych spółek notowanych na giełdach państw UE;
1. uważa, że wzmocnienie pozycji gospodarczej kobiet ma kluczowe znaczenie dla ograniczenia ubóstwa i dla promowania rozwoju gospodarczego; zwraca jednak uwagę, że osiągnięcie niezależności ekonomicznej to tylko pierwszy krok na drodze do wzmocnienia pozycji gospodarczej kobiet, a jednocześnie do wzmocnienia pozycji kobiet w sektorze prywatnym i publicznym potrzebne jest zapewnienie równości w sferze politycznej, społecznej i kulturalnej; uważa, że zastosowanie przez państwa członkowskie zasady równości wynagrodzeń dla pracowników płci żeńskiej i męskiej za taką samą pracę lub pracę takiej samej wartości to niezbędny krok na drodze do wzmocnienia pozycji gospodarczej kobiet oraz do konsolidacji ich praw podstawowych; wzywa Komisję i państwa członkowskie do zagwarantowania tej zasady, określonej w art. 157 TFUE, oraz do zwalczania dyskryminacji bezpośredniej i pośredniej na rynku pracy w celu wzmocnienia pozycji gospodarczej kobiet;
2. wzywa państwa członkowskie do pełnego wdrożenia dyrektywy w sprawie równego traktowania oraz dyrektywy 2010/41/UE w sprawie stosowania zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn prowadzących działalność na własny rachunek; wzywa Komisję, aby zapewniła lepsze stosowanie tych dyrektyw oraz promowała realizację planów dotyczących równouprawnienia płci w przedsiębiorstwach;
3. wzywa państwa członkowskie, aby chroniły prawa kobiet oraz promowały równouprawnienie płci i dobrobyt społeczny przez zwalczanie różnic pod względem wynagrodzeń i emerytur, przez zajęcie się naruszeniami przepisów antydyskryminacyjnych w dziedzinie zatrudnienia i ich eliminację oraz przez zwalczanie niepewnych, niepożądanych i niezabezpieczonych form pracy i zatrudnienia, przy założeniu, że niepewne formy zatrudnienia – takie jak zatrudnienie nieciągłe, większość umów o pracę na czas określony, umowy zerogodzinowe lub niedobrowolna praca w niepełnym wymiarze czasu – są niezgodne ze standardami i prawami międzynarodowymi, krajowymi i unijnymi oraz nie zapewniają wystarczających zasobów umożliwiających godne życie ani dostatecznej ochrony socjalnej, a także przez stworzenie warunków gwarantujących prawo do powrotu z dobrowolnego niepełnego wymiaru czasu pracy do zatrudnienia pełnowymiarowego;
4. ubolewa z powodu utrzymującego się zróżnicowania wynagrodzeń ze względu na płeć, które stanowi naruszenie zapisanej w art. 157 TFUE podstawowej zasady równości wynagrodzeń dla pracowników płci żeńskiej i męskiej za taką samą pracę i które w szczególności dotyka kobiet wychowujących dzieci; wzywa UE i państwa członkowskie, by we współpracy z partnerami społecznymi i organizacjami działającymi na rzecz równouprawnienia płci określiły i wdrożyły strategie polityczne mające na celu zniwelowanie różnic między wynagrodzeniami kobiet i mężczyzn; wzywa państwa członkowskie, by uzupełniały te wysiłki regularnie prowadzonymi analizami wynagrodzeń;
5. podkreśla, że zapobieganie zróżnicowaniu wynagrodzeń ze względu na płeć oraz jego eliminacja, a także ograniczenie ubóstwa wśród kobiet w podeszłym wieku zależą przede wszystkim od stworzenia warunków umożliwiających kobietom odprowadzanie takich samych składek emerytalnych przez większą integrację kobiet na rynku pracy i ochronę równych szans w zakresie płacy, rozwoju zawodowego i możliwości świadczenia pracy w pełnym wymiarze czasu;
6. podkreśla, że przyczyny i skutki zróżnicowania emerytur ze względu na płeć wymagają podjęcia działań, gdyż zróżnicowanie to stanowi barierę dla ekonomicznej niezależności kobiet w podeszłym wieku, kiedy w większym stopniu niż mężczyźni narażone są na ubóstwo; podkreśla znaczenie istnienia w państwach członkowskich systemów podatkowych i systemów świadczeń wolnych od czynników zniechęcających drugiego żywiciela rodziny do podejmowania pracy lub podejmowania pracy w większym wymiarze czasu, ponieważ drugimi żywicielami rodziny często są kobiety; zwraca się do państw członkowskich o zastąpienie modeli opodatkowania gospodarstw domowych zindywidualizowaniem opodatkowania oraz praw w zakresie zabezpieczenia społecznego, tak aby zapewnić kobietom prawa jednostkowe i przeciwdziałać ich zależności od partnerów lub państwa;
7. podkreśla, że elastyczne formy zatrudnienia pozwalają kobietom lepiej godzić życie zawodowe z życiem rodzinnym i mogą pozytywnie wpływać na włączanie do życia zawodowego grup kobiet w niekorzystnej sytuacji;
8. wzywa państwa członkowskie do poprawy ogólnych warunków pracy, w tym do prorodzinnej organizacji czasu pracy w drodze konsultacji z pracownikami;
9. wzywa państwa członkowskie do zapewnienia odpowiednich urlopów i świadczeń ojcowskich w celu zagwarantowania kobietom i mężczyznom równych szans rozwoju zawodowego;
10. podkreśla, że należy wyeliminować segregację poziomą i pionową na rynku pracy, zwalczając przyczyny bezpośrednie i pośrednie, zajmując się dyskryminującymi zachowaniami społecznymi i stereotypami, dywersyfikując wybory zawodowe dokonywane przez kobiety i mężczyzn oraz promując równy udział kobiet i mężczyzn w rynku pracy, kształcenie o wysokiej jakości, szkolenia formalne i nieformalne oraz uczenie się i szkolenie przez całe życie, a także współodpowiedzialność za obowiązki opiekuńcze; wzywa Komisję i państwa członkowskie do wdrożenia środków mających na celu osłabienie stereotypów związanych z płcią i ograniczenie segregacji w obszarach takich jak rynek pracy, kształcenie, szkolenie, a także praca w gospodarstwie domowym i obowiązki opiekuńcze, w celu poprawy przyszłych dochodów i sytuacji społeczno-gospodarczej kobiet;
11. przypomina, że zrównoważone finansowanie edukacji ze środków publicznych i prywatnych jest podstawą otwartego, sprawiedliwego społecznie i demokratycznego społeczeństwa – priorytet ten musi znaleźć odzwierciedlenie w środkach budżetowych; podkreśla, że kształcenie dziewcząt i młodych kobiet odgrywa szczególną rolę, jeśli chodzi o ich perspektywy zatrudnienia oraz silniejszą pozycję gospodarczą w przyszłości; w związku z tym wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby wzmocniły strategie dotyczące kształcenia i szkolenia o wysokiej jakości i zwiększyły inwestycje w tej dziedzinie oraz wspierały sektory i stanowiska, gdzie kobiety stanowią mniejszość, jak nauki ścisłe, technologia, inżynieria i matematyka, a także zwiększały zatrudnienie kobiet w takich miejscach pracy o wysokiej jakości; podkreśla znaczenie kształcenia i szkolenia zawodowego w różnicowaniu wyborów zawodowych przez przedstawianie kobietom i mężczyznom możliwości zawodowych innych niż tradycyjne; przypomina, że istotne znaczenie ma uwypuklanie w programach kształcenia zasady równości mężczyzn i kobiet oraz zasady równego prawa do uczestnictwa w życiu gospodarczym;
12. wskazuje, że szybkie rozprzestrzenianie się technologii cyfrowej ma głęboki wpływ na rynek pracy, gdyż zmienia łańcuchy wartości oraz warunki i charakter pracy; zauważa, że możliwości, jakie przyniosła cyfryzacja, mogą posłużyć jako skuteczne narzędzie umożliwiające większą integrację kobiet na rynku pracy oraz lepsze godzenie obowiązków zawodowych i domowych zarówno w przypadku kobiet, jak i mężczyzn; ponadto podkreśla, że cyfryzacja powoduje rosnące zapotrzebowanie na umiejętności umożliwiające rozwiązanie problemu występującej obecnie dysproporcji w korzystaniu z technologii cyfrowych między mężczyznami a kobietami; zaznacza, że zapotrzebowanie na nowe umiejętności, szczególnie w dziedzinie ICT, powinno zostać zaspokojone dzięki szkoleniom, a także dalszemu kształceniu i uczeniu się przez całe życie, z myślą o promowaniu umiejętności cyfrowych i zlikwidowaniu istniejącej dysproporcji między płciami, aby powiększyć pulę wysoko wykwalifikowanych kandydatów; w związku z tym wzywa państwa członkowskie i Komisję, aby zintensyfikowały wysiłki mające na celu zwiększenie integracji w kontekście ICT oraz promowały umiejętności cyfrowe i kulturę informatyczną wśród kobiet i dziewcząt, nadal niewystarczająco obecnych w tym sektorze, co może przyczynić się do wzmocnienia ich pozycji gospodarczej i do ich niezależności, a także spowodować zmniejszenie ogólnego zróżnicowania wynagrodzeń ze względu na płeć;
13. wzywa Komisję, aby wspólnie z państwami członkowskimi promowała i wspierała inicjatywy kobiet w zakresie przedsiębiorczości, gdyż może to zapewnić kobietom wiedzę niezbędną do założenia lub współtworzenia własnej działalności gospodarczej na podstawie koncepcji innowacyjnych; w związku z tym kluczowe znaczenie ma zapewnienie informacji na temat dostępu do szkolenia, aby udzielić kobietom będącym przedsiębiorcami wsparcia w obszarach takich jak alternatywne źródła finansowania, możliwości nawiązywania kontaktów biznesowych, a także świadczone na początkowych etapach doradztwo w zakresie zakładania działalności gospodarczej, zarządzania nią i jej rozwoju;
14. wzywa państwa członkowskie do prowadzenia specjalnej, aktywnej polityki w zakresie zatrudnienia i szkoleń, tak aby pomóc w powrocie do pracy kobietom, które przerwały karierę zawodową w celu opieki nad osobami niesamodzielnymi;
15. podkreśla, że należy zapewnić wykorzystywanie funduszy strukturalnych i inwestycyjnych do poprawy kształcenia i szkolenia, z myślą o zwiększeniu dostępu do rynku pracy oraz zwalczaniu bezrobocia, ubóstwa i wykluczenia społecznego kobiet; podkreśla, że 20 % środków EFS przeznaczanych na działania sprzyjające włączeniu społecznemu i projekty z zakresu innowacji społecznych można by wykorzystywać bardziej aktywnie do wspierania inicjatyw takich jak małe projekty lokalne mające na celu wzmocnienie pozycji kobiet doświadczających ubóstwa i wykluczenia społecznego;
16. apeluje do państw członkowskich o środki ustawodawcze i nieustawodawcze mające na celu zagwarantowanie pracownikom praw gospodarczych i społecznych w tzw. sektorach sfeminizowanych; podkreśla znaczenie zapobiegania nadreprezentacji kobiet w zatrudnieniu o niepewnym charakterze oraz przypomina, że należy walczyć z niepewnym charakterem tego rodzaju sektorów, takich jak praca w gospodarstwie domowym czy praca opiekuńcza; dostrzega, że praca w gospodarstwie domowym i usługi świadczone dla gospodarstw domowych, w znacznej mierze wykonywane przez kobiety, często stanowią pracę nierejestrowaną; wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby wspierały i w dalszym ciągu rozwijały formalny sektor usług dla gospodarstw domowych, również za pośrednictwem europejskiej platformy na rzecz przeciwdziałania pracy nierejestrowanej, oraz uznały usługi świadczone w gospodarstwie domowym, zatrudnienie rodzinne i domowe usługi opiekuńcze za cenny sektor gospodarczy o potencjale tworzenia zatrudnienia, wymagający lepszych regulacji w państwach członkowskich, tak aby zapewnić pracownikom domowym stabilną pozycję, jak również umożliwić rodzinom pełnienie roli pracodawców i dać rodzinom, których członkowie pracują zawodowo, szansę na pogodzenie życia prywatnego i zawodowego;
17. wskazuje na istotność sektora pracy opiekuńczej i pracy w gospodarstwie domowym oraz charakteryzujący go potencjał w zakresie tworzenia miejsc pracy, a także podkreśla, że należy tworzyć zatrudnienie o wysokiej jakości, co doprowadzi do zapewnienia godnych miejsc pracy w gospodarce usług opiekuńczych w sektorach publicznym i prywatnym; podkreśla, że istotne jest rozszerzenie ochrony socjalnej i podwyższenie wynagrodzeń w tych sektorach, w których kobiety stanowią większość siły roboczej, m.in. wśród pracowników zajmujących się opieką osobistą, sprzątaniem i pomocą, personelu zakładów gastronomicznych i średniego personelu służby zdrowia;
18. podkreśla konieczność zwrócenia uwagi na konkretne potrzeby i wielowymiarowe problemy niektórych grup znajdujących się w niekorzystnej sytuacji, zmagających się ze szczególnymi utrudnieniami w dostępie do rynku pracy, takich jak młode kobiety, kobiety zamieszkujące obszary wiejskie, kobiety niepełnosprawne, a także uchodźczynie i migrantki; wzywa państwa członkowskie do zapewnienia im wczesnego i łatwego dostępu do wysokiej jakości kształcenia, w tym staży, w celu zagwarantowania im pełnej integracji w społeczeństwie i na rynku pracy, przy uwzględnieniu nieformalnych i formalnych umiejętności i kompetencji, talentów i wiedzy uchodźców; wzywa państwa członkowskie do przyjęcia środków mających na celu zapobieganie dyskryminacji, która szczególnie dotyka kobiety znajdujące się w trudnej sytuacji; podkreśla znaczenie prawidłowego wdrażania dyrektywy 2000/78/WE ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy oraz dyrektywy 2000/43/WE wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne;
19. wzywa państwa członkowskie i Komisję, aby egzekwowały już istniejące przepisy i strategie dotyczące zatrudnienia oraz doskonaliły ich praktyczne stosowanie, a także ulepszały te przepisy i strategie, w stosownych przypadkach, w celu chronienia kobiet przed dyskryminacją bezpośrednią i pośrednią, w szczególności w obszarach takich jak rekrutacja, zatrudnianie, przedłużanie zatrudnienia, szkolenia zawodowe i awans kobiet zatrudnionych zarówno w sektorze publicznym, jak i prywatnym, jak również w celu zapewnienia kobietom równych szans pod względem wynagrodzeń i rozwoju kariery;
20. podkreśla znaczenie zasady neutralności płci przy ocenie miejsc pracy oraz w systemach klasyfikacji zarówno w sektorze publicznym, jak i prywatnym; z zadowoleniem przyjmuje wysiłki państw członkowskich mające na celu promowanie strategii zapobiegania dyskryminacji przy rekrutacji oraz zachęca je do promowania życiorysów niezawierających informacji o płci w celu zniechęcenia przedsiębiorstw i administracji publicznej do tendencyjności związanej z płcią w procesie rekrutacji; wzywa Komisję, aby rozważyła możliwość opracowania zanonimizowanego Europass-CV; sugeruje, aby państwa członkowskie opracowały programy walki ze stereotypami społecznymi i związanymi z płcią, szczególnie wśród najmłodszych, tak aby nie dochodziło do podziału skali zaszeregowania miejsc pracy na kategorie zawodowe, co często prowadzi do ograniczenia dostępu kobiet do stanowisk i miejsc pracy charakteryzujących się najwyższymi wynagrodzeniami.
21. wzywa państwa członkowskie do wprowadzenia proaktywnych strategii i odpowiednich inwestycji ukierunkowanych i zaprojektowanych tak, by wspierać kobiety i mężczyzn we wchodzeniu i powracaniu na rynek pracy oraz w pozostawaniu i awansowaniu na nim po okresach przebywania na urlopie związanym z życiem rodzinnym i sprawowaniem opieki, dzięki stabilnemu i cechującemu się wysoką jakością zatrudnieniu zgodnie z art. 27 Europejskiej karty społecznej; podkreśla zwłaszcza, że należy zagwarantować powrót na to samo lub równoważne bądź podobne stanowisko, ochronę przed zwolnieniem z pracy lub mniej korzystnym traktowaniem w wyniku ciąży, starania się o urlop ze względów rodzinnych lub skorzystania z takiego urlopu, a także okres ochronny po powrocie do pracy w celu umożliwienia ponownego przystosowania się do wykonywanej pracy;
22. wzywa państwa członkowskie do wdrożenia, w stosownych przypadkach, systemów ochrony rodzicielstwa obejmujących obowiązkowe niezbywalne urlopy macierzyńskie i ojcowskie dla każdego z rodziców, a także urlop wychowawczy do wykorzystania na podstawie wspólnej decyzji rodziców, które to systemy miałyby na celu uznanie praw obojga rodziców i przeciwdziałanie domniemywaniu przez pracodawców, że obowiązki rodzicielskie spoczywają wyłącznie na matkach;
23. podkreśla, że wynagrodzenie i składki z tytułu zabezpieczenia społecznego powinny być nadal opłacane podczas urlopu;
24. podkreśla znaczenie równej reprezentacji kobiet i mężczyzn na stanowiskach decyzyjnych zarówno w sektorze publicznym, jak i prywatnym; przypomina o znaczeniu dyrektywy w sprawie kobiet w zarządach, której celem jest zapewnienie równowagi udziału płci niedostatecznie reprezentowanej na niewykonawczych stanowiskach członków zarządów spółek notowanych na giełdzie, z wyjątkiem małych i średnich przedsiębiorstw; ponadto wzywa państwa członkowskie do zakończenia prac w Radzie, tak aby można rozpocząć negocjacje z Parlamentem z myślą o dążeniu do realizacji celu, zgodnie z którym do 2020 r. kobiety powinny stanowić co najmniej 40 % dyrektorów niewykonawczych w zarządach spółek notowanych na giełdzie; wzywa państwa członkowskie i przedsiębiorstwa do zapewnienia wyrównanej reprezentacji obu płci na stanowiskach kierowniczych na rynku pracy, w gospodarczych i politycznych strukturach decyzyjnych oraz instytucjach, jak również w przedsiębiorstwach i zarządach spółek, np. za pośrednictwem parytetów płci;
25. podkreśla, że dostęp do kredytów, usług finansowych i poradnictwa ma kluczowe znaczenie dla wzmocnienia pozycji kobiet zagrożonych wykluczeniem społecznym w obszarze przedsiębiorczości oraz zwiększenia ich reprezentacji w sektorze prywatnym; w związku z tym zaleca przegląd Europejskiego Funduszu Inwestycji Strategicznych (EFIS) oraz Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS) pod kątem ich elastyczniejszego i mniej biurokratycznego wykorzystywania, aby wspierać kobiety będące przedsiębiorcami na początkowym etapie działalności;
26. zachęca kobiety do obejmowania przywództwa w związkach zawodowych i organizacjach pracowniczych oraz wzywa wszystkich przywódców związków zawodowych do zagwarantowania równej reprezentacji i do skutecznego reprezentowania interesów pracownic;
27. podkreśla znaczenie partnerów społecznych i rokowań zbiorowych w procesie wzmacniania pozycji gospodarczej pracownic i zachęca do dokonania przeglądu kategorii zawodowych w przypadkach, gdy na skutek uprzedzeń związanych z płcią w odniesieniu do kategorii zatrudnienia jednakowe zadania mogą być wykonywane w ramach różnych stanowisk;
28. wzywa państwa członkowskie do wzmocnienia i egzekwowania pełnego wykonywania prawa do rokowań zbiorowych w sektorze prywatnym i publicznym; wzywa w szczególności partnerów społecznych do wykorzystywania rokowań zbiorowych do wspierania równości szans kobiet i mężczyzn, aby zagwarantować stosowanie obowiązujących przepisów dotyczących równego traktowania w praktyce oraz zająć się zróżnicowaniem wynagrodzeń ze względu na płeć i zwalczyć ten problem; w związku z tym podkreśla, że partnerzy społeczni mają duże możliwości wspierania równouprawnienia płci na rynku pracy przez aktywne poruszanie kwestii równego i godnego wynagradzania kobiet i mężczyzn w trakcie rokowań zbiorowych; za dobrą praktykę uważa wyznaczanie przedstawicieli ds. równości w celu uświadamiania, informowania i podtrzymywania kontaktów w zakresie równouprawnienia płci w miejscu pracy;
29. wzywa państwa członkowskie, aby wdrożyły i egzekwowały publiczną politykę opieki społecznej, a także zapewniły dostępność przystępnych cenowo i powszechnie dostępnych usług opiekuńczych wysokiej jakości dla dzieci, osób starszych i innych osób zależnych, również przez skorygowanie w górę celów barcelońskich w zakresie placówek opieki nad dziećmi; ponadto wzywa państwa członkowskie, aby określiły analogiczne cele dotyczące usług w zakresie opieki długoterminowej oraz promowały równy podział nieodpłatnych prac w gospodarstwie domowym i współodpowiedzialność za opiekę; podkreśla, że dostępność opieki na dziećmi stanowi niezwykle istotny warunek umożliwiający kobietom realizację potencjału zawodowego, a rodzinom, których członkowie pracują, godzenie życia prywatnego i zawodowego, a także umożliwiający zwiększenie udziału kobiet w rynku pracy; przypomina o istotnym znaczeniu usług publicznych dla osiągnięcia równouprawnienia płci; uważa, że wydatki w tych dziedzinach należy postrzegać jako inwestycje, które przyniosą korzyści ekonomiczne;
30. podkreśla, że należy wyeliminować nierówności między płciami pod względem pracy odpłatnej i nieodpłatnej oraz propagować równy podział odpowiedzialności, kosztów i opieki nad dziećmi i osobami zależnymi między kobietami i mężczyznami, a także w całym społeczeństwie, aby zapewnić im uzyskiwanie równych dochodów i równy udział w obowiązkach opiekuńczych; w związku z tym wskazuje na potrzebę konkretnych propozycji mających na celu osiągnięcie większej równowagi między pracą a życiem prywatnym;
31. wzywa współustawodawców do przedstawienia nowych, skutecznych środków umożliwiających osiągnięcie lepszej równowagi między pracą a życiem prywatnym, w tym wniosków ustawodawczych dotyczących urlopu macierzyńskiego, ojcowskiego, wychowawczego i opiekuńczego w celu wspierania równouprawnienia płci przez poprawę dostępu kobiet do rynku pracy i równy udział kobiet i mężczyzn w obowiązkach domowych i opiekuńczych;
32. wzywa państwa członkowskie, aby do krajowego prawa pracy włączyły mechanizmy mające na celu zachęcanie do tworzenia elastycznych rozwiązań w zakresie czasu pracy oraz modeli pracy zdalnej, w większym stopniu umożliwiających rodzicom opiekę nad dziećmi w godzinach pozalekcyjnych i ułatwiających godzenie obowiązków zawodowych i rodzinnych; jednocześnie podkreśla, że pracownicy i pracodawcy są współodpowiedzialni za opracowanie i uzgodnienie najodpowiedniejszych rozwiązań;
33. wzywa państwa członkowskie, aby zagwarantowały urlopy wypoczynkowe dla rodziców dzieci niepełnosprawnych, ze szczególnym uwzględnieniem matek samotnie wychowujących dzieci, na podstawie analizy najlepszych praktyk;
34. apeluje do państw członkowskich o inwestycje w nieformalne ośrodki oferujące możliwość nauki przez zabawę w godzinach pozalekcyjnych, mogące zapewnić wsparcie dzieciom poza godzinami pracy szkół i placówek przedszkolnych, co przyczyniłoby się do rozwiązania problemu niedopasowania między godzinami zajęć lekcyjnych a godzinami pracy przedsiębiorstw;
35. zachęca państwa członkowskie, aby na podstawie przepisów dyrektywy w sprawie zamówień publicznych (2014/24/UE) wspierały stosowanie klauzul społecznych w zamówieniach publicznych jako narzędzia umożliwiającego zwiększenie równouprawnienia kobiet i mężczyzn, gdy istnieją odpowiednie przepisy krajowe mogące stanowić podstawę do zastosowania takich klauzul;
36. podkreśla znaczenie inicjatyw krajowych zwiększających dostępność finansowania dla kobiet będących przedsiębiorcami i zwraca w związku z tym uwagę na potencjał mikropożyczek;
37. wzywa państwa członkowskie, aby uwzględniały perspektywę płci w krajowych strategiach dotyczących umiejętności i rynku pracy oraz włączały takie środki do krajowych planów działania lub w ramy europejskiego semestru, zgodnie z wytycznymi dotyczącymi zatrudnienia.

Komentarze

Komentarze